Σαν σήμερα 1η Ιανουαρίου στη Χημεία:

1817 – Πεθαίνει ο Martin Heinrich Klaproth.

Γεννημένος στη Γερμανία το 1743, ο Klaproth για μεγάλο διάστημα της ζωής του εργαζόταν ως αποθηκάριος ή σαν βοηθός φαρμακοποιών.

Μελετώντας ταυτόχρονα Χημεία, το 1780 άνοιξε τη δική του αποθήκη και βοήθησε σημαντικά στην διάδοση και την προόδο της Αναλυτικής Χημείας: ανακάλυψε τρόπους χειρισμού για (ως τότε) αδιάλυτες ενώσεις, επέμενε πολύ στην αποφυγή της μόλυνσης των ουσιών από τις συσκευές του, ενώ ήταν από τους πρώτους που διέκριναν τη σημασία των μεθόδων ποσοτικής ανάλυσης, υποστηρίζοντας τις ιδέες του Λαβουαζιέ.

Είχε πάνω από 200 επιστημονικές δημοσιεύσεις, ενώ ανακάλυψε τα εξής στοιχεία: Ουράνιο (U) το 1789, Ζιρκόνιο (Zr) το 1789, Δημήτριο (Ce) το 1803. Τέλος, ήταν αυτός που ονόμασε τα στοιχεία Τιτάνιο (Ti) και Τελλούριο (Te), συνεισφέροντας στην αναγνώρισή τους, παρότι δεν ήταν ο ίδιος υπεύθυνος για την πρώτη τους ανακάλυψη.

 

 

1833 – Ο Robert John Kane δημοσιεύει paper που προτείνει την ύπαρξη της αιθυλικής ρίζας (CH3CH2•)

Γεννημένος το 1809 στην Ιρλανδία, ο Kane ξεκίνησε να παρακολουθεί διαλέξεις Χημείας από την εφηβική του ηλικία, κάνοντας από τότε τις πρώτες του επιστημονικές δημοσιεύσεις. Μέχρι τα 22 του είχε κάνει ήδη σημαντικό αριθμό δημοσιεύσεων, ήταν μέλος της Royal Irish Academy, είχε γράψει ένα βιβλίο 350 σελίδων σε θέματα Φαρμακευτικής, είχε ήδη αποκτήσει μια θέση Καθηγητή στο Apothecaries’ Hall του Δουβλίνου, καθώς και μετάλλια και τιμές, ενώ είχε ιδρύσει και το επιστημονικό περιοδικό Dublin Journal of Medical and Chemical Science. Με όλα αυτά, όμως, ‘ξέχασε’ να πάρει το πτυχίο του, το οποίο απέκτησε τελικά στην ηλικία των 26.😆

Η πρότασή του περί ύπαρξης της αιθυλικής ρίζας συναντήθηκε με πολλή κριτική, γέλιο και εξευτελισμό από τους επιστημονικούς κύκλους του Δουβλίνου. Ωστόσο ένα χρόνο αργότερα ο σπουδαίος Justus Liebig πρότεινε παρόμοιες ιδέες, και η φήμη του ήταν αρκετή ώστε οι ιδέες αυτές να γίνουν αποδεκτές. Τελικά ο Kane έλαβε τα εύσημα ως ο πρώτος που διατύπωσε την ύπαρξη της ρίζας αυτής, κόβοντας τα γέλια στους υπόλοιπους Ιρλανδούς.

 

1852 – Γεννιέται στη Γαλλία ο  Eugène Anatole Demarcay.

Σπούδασε στο Παρίσι Οργανική Χημεία και στη συνέχεια Οργανομεταλλική και Ανόργανη Χημεία διαδοχικά. Έχασε την όραση στο ένα του μάτι λόγω έκρηξης κατά τη διάρκεια ενός πειράματος με σουλφίδιο του αζώτου (Ν2S).

Ήταν ειδικός στη φασματοσκοπία ανόργανων ουσιών. Το 1896 ξεκίνησε να ασχολείται με κάποια δείγματα Σαμαρίου (Sm) που υποψιαζόταν, βλέποντας το φάσμα τους, ότι ήταν μολυσμένα. Τελικά, κατάφερε να απομονώσει την άγνωστη ουσία που μόλυνε το δείγμα και μέσω της φασματοσκοπίας, κατάφερε το 1901 να την αναγνωρίσει, ανακαλύπτοντας το Ευρώπιο (Eu) υπό μορφή άλατος.

Νωρίτερα, το 1898, με τις γνώσεις του πάνω στη φασματοσκοπία βοήθησε την Marie Curie να επιβεβαιώσει ότι είχε όντως ανακαλύψει ένα νέο στοιχείο, το Ράδιο (Ra).

 

 

1917 – Κυκλοφορεί για πρώτη φορά στο εμπόριο η ασπιρίνη με μορφή χαπιού.

Από τα φάρμακα με τις μεγαλύτερες πωλήσεις σε όλο τον κόσμο, η ασπιρίνη είναι γνωστή για τις χρήσεις της ως αντιαναλγητικό, αντιφλεγμονώδες και αντιπυρετικό.

Η πρώτη παρόμοια ένωση που χρησιμοποιήθηκε για αυτούς τους σκοπούς ήταν το σαλικυλικό νάτριο το 1875, το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία, ωστόσο προκαλούσε παράπλευρα συμπτώματα, όπως αιμορραγία στο στομάχι.

200px-SodiumSalicylate

 


Το 1897 βρέθηκε το ακετυλοσαλικυλικό οξύ, το οποίο και κυκλοφόρησε από την εταιρεία Bayer στο εμπόριο. Με πολύ πιο ήπια συμπτώματα, αποτελεί ως και σήμερα το δημοφιλέστερο παυσίπονο. Μέχρι την κυκλοφορία του σε χάπι, αγοραζόταν σε σκόνη!

Ακετυλοσαλικυλικό οξύ, ή αλλιώς η γνωστή μας ασπιρίνη
Ακετυλοσαλικυλικό οξύ, ή αλλιώς η γνωστή μας ασπιρίνη

 

 

Βιβλιογραφία

http://todayinsci.com/

http://web.lemoyne.edu/~giunta/week.html

http://www.rsc.org/learn-chemistry/collections/chemistry-calendar