Η ανακάλυψη της δομής του DNA το 1953 από τους James Watson και Francis Crick θεωρείται όχι άδικα ως η κορυφαία ανακάλυψη του 20ου αιώνα. Το δεοξυριβονουκλεϊκό οξύ είναι η χημική ένωση που περιέχει όλες τις γενετικές πληροφορίες που καθορίζουν τη ζωή, η δε διπλή έλικα με την οποία αναπτύσσεται στο χώρο είναι πλέον αναγνωρίσιμη σε όλους, επιστήμονες και μη. Η επιστημονική κοινότητα αναγνώρισε τη μεγάλη σημασία αυτής της ανακάλυψης, βραβεύοντας τους Watson και Crick, όπως και τον Maurice Wilkins, με το Νομπέλ Ιατρικής το 1962. Ο ίδιος ο Watson φρόντισε να κρατήσει τα απομνημονεύματά του από εκείνη την περίοδο, ώστε το 1968 εκδόθηκε το The Double Helix.

Το The Double Helix, λοιπόν, αποτελεί την προσωπική μαρτυρία της ανακάλυψης της δομής του DNA από τον ίδιο τον εμπνευστή της. Προφανώς το βιβλίο είναι ιδανικό για Βιολόγους, Βιοχημικούς και Χημικούς, καθώς αυτοί ήδη έχουν το μοντέλο των Watson και Crick σαν ευαγγέλιο!😛 Ωστόσο, το βιβλίο είναι αρκετά φιλικά γραμμένο, ώστε ο οποιοσδήποτε με μια βασική γνώση θετικών επιστημών να μπορεί να το διαβάσει και να καταλάβει αρκετά πράγματα. Έτσι, διάφορες πιο προχωρημένες έννοιες Κρυσταλλογραφίας ή Βιολογίας δεν είναι απολύτως απαραίτητες για τον αναγνώστη, σε αντίθεση με κάποιες χημικές έννοιες όπως τους δεσμούς υδρογόνου, ή τις πουρίνες και πυριμιδίνες. Η πλήρης γνώση των παραπάνω, βέβαια, κάνει το βιβλίο ακόμη πιο απολαυστικό!

Πέρα από τη βιολογική πλευρά, την οποία ο κάθε αναγνώστης περιμένει να βρει σε αυτό το βιβλίο, υπάρχει και μια άλλη, για κάποιους λιγότερο αναμενόμενη πλευρά: ο απίστευτα μεγάλος ανταγωνισμός μεταξύ των επιστημονικών ομάδων. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται πολύ συχνά στην επιστήμη, καθώς ερευνητικές ομάδες από διάφορες χώρες προσπαθούν να προλάβουν τους υπόλοιπους στον αγώνα για τη δόξα. Ίσως κάποιος να θεωρήσει ότι χάνεται το νόημα της επιστήμης και ότι δε μετρά το ποιος κάνει την έρευνα, αλλά το πώς η επιστήμη προχωρά και βοηθά στο να γίνει ο κόσμος καλύτερος. Όσο κι αν συμφωνώ με το παραπάνω, πρέπει να παραδεχτώ ότι εάν δούλευα πάνω σε ένα θέμα για πολλά χρόνια, βγάζοντας αποτελέσματα, και ξαφνικά κάποιος δημοσίευε άρθρο για το ίδιο θέμα, καθιστώντας άχρηστα όλα αυτά τα χρόνια της δουλειάς μου, το πρώτο πράγμα που θα σκεφτόμουν ΔΕ θα ήταν ότι “χαίρομαι που η επιστήμη προχωρά”..:mrgreen: Πόσο μάλλον αν αυτό σήμαινε ότι ταυτόχρονα θα έχανα τη δουλειά μου, τη χρηματοδότησή μου ή δε θα μπορούσα να πάρω κάποιο διδακτορικό (όπως στην περίπτωση του Crick)!

 

Επόμενη Σελίδα